MUSICA ELECTRONICA

Otto Luening (1900-1996) był amerykańskim kompozytorem, dyrygentem, nauczycielem kompozycji i flecistą znanym ze swoich innowacyjnych eksperymentów kompozycyjnych z wykorzystaniem magnetofonu.

Rodzina Lueninga przeprowadziła się z Milwaukee do Monachium w 1912 roku, a w 1917 roku do Zurychu. Luening studiował w konserwatoriach w Monachium i Zurychu oraz u kompozytora Ferruccio Busoniego. W 1920 roku wrócił do Stanów Zjednoczonych i obejmował posady w Eastman School of Music, University of Arizona i Bennington College. Od 1944 do 1970 Luening wykładał na Uniwersytecie Columbia, gdzie kierował innowacyjną grupą operową, która zaprezentowała łącznie około 40 nowych oper. W 1952 roku zaczął eksperymentować z możliwościami nagrań na taśmie magnetycznej i w tym samym roku współpracował z kompozytorem Vladimirem Ussachevskym przy prezentacji pierwszego w Stanach Zjednoczonych koncertu muzyki na magnetofon (w Museum of Modern Art w Nowym Jorku). W latach pięćdziesiątych i sześćdziesiątych Luening, samodzielnie lub we współpracy z Ussachevskym, komponował utwory, w których dźwięki elektroniczne były zintegrowane z tradycyjną orkiestrą. Wśród tych utworów są Rapsodyczne wariacje na magnetofon i orkiestrę (1953), w których magnetofon otrzymuje rolę solową. W 1959 roku razem założyli Columbia-Princeton Electronic Music Center w Nowym Jorku, którego Luening był współdyrektorem do 1980 roku.

Choć był niestrudzonym orędownikiem muzyki współczesnej, Luening skomponował również pokaźną ilość bardziej konwencjonalnej muzyki na tradycyjne instrumenty. Do takich utworów należą Symphonic Fantasia No. 1 (1922–24) i Louisville Concerto (1951).

 

 

 

 

 

<poprzedni

następny>