MUSICA ELECTRONICA

Elektroniczny instrument muzyczny wymaga fizycznego wyczuwania ruchów i gestów muzyka. Właśnie to robi klasa urządzeń zwanych kontrolerami. Przez lata stworzono wiele rodzajów kontrolerów, aby wyposażyć kompozytora lub wykonawcę w instrument, na którym będą oni w stanie grać.

 

Bezpośrednia manipulacja kontrolerami. Kompozytor używa kabli (patch cords), pokręteł i przełączników do wyzwalania dźwięków. W ten sposób działały oryginalne syntezatory RCA, Mooga i Buchli. Nie miały klawiatur fortepianowych. Działo się tak, ponieważ wczesne syntezatory nie były postrzegane jako instrumenty wykonawcze. Były używane z magnetofonami w kontekście studia muzyki elektronicznej, a muzyka była składana kawałek po kawałku poprzez montaż na taśmie. Syntezatory są dziś nadal szeroko dostępne jako komponenty montowane w racku bez klawiatury. Te moduły dźwiękowe mogą być operowane przez muzyka za pomocą sygnałów MIDI z klawiatury sterującej lub poprzez oprogramowanie z komputera.

 

Klawiatura klawiszowa. Klawiatury są najpowszechniejszą formą kontrolera używanego w syntezatorach. Dzisiejsze instrumenty klawiszowe są polifoniczne i potrafią grać więcej niż jedną nutę w tym samym czasie - ale nie zawsze tak było. Dostępne na rynku syntezatory analogowe sterowane napięciem (voltage-controlled), dostępne w późnych latach 60. i wczesnych 70., mogły grać tylko jedną nutę naraz: najwyższą, graną na klawiaturze w danym momencie. Każdy klawisz reprezentował inną wartość napięcia. Wczesne syntezatory nie były przyjazne dla wykonawców. Nawet najprostszy akord musiał zostać stworzony poprzez nagranie wielościeżkowe.

 

Klawiatury są zwykle czułe na dotyk, więc im mocniej ktoś uderza w klawisze, tym głośniejszy staje się dźwięk. Inną wspólną cechą klawiatur elektronicznych są kółka sterujące do pitch-bendu lub dodawania falującego efektu tremolo.