MUSICA ELECTRONICA

Karlheinz Stockhausen (1928-2007) był niemieckim kompozytorem i przełomową postacią awangardy po 1945 roku, znaczącym twórcą i teoretykiem muzyki elektronicznej i instrumentalnej, niestrudzonym innowatorem, który wywarł ogromny wpływ na całą generację awangardowych kompozytorów.

Stockhausen studiował w Państwowej Akademii Muzycznej w Kolonii i na Uniwersytecie w Kolonii od 1947 do 1951 roku, fortepian u Hansa Otto Schmidta-Neuhausa, harmonię i kontrapunkt u Hermanna Schroedera oraz kompozycję u Franka Martina. W 1951 roku uczęszczał na letnie kursy w Darmstadt. W 1952 roku wyjechał do Paryża, gdzie studiował u kompozytorów Oliviera Messiaena, a także Dariusa Milhauda i pracował w studiu muzyki konkretnej Pierre'a Schaeffera. Po powrocie do Kolonii w 1953 roku Stockhausen dołączył do słynnego studia muzyki elektronicznej Westdeutscher Rundfunk. Pełnił w nim funkcję dyrektora artystycznego od 1963 do 1977 roku.

Jego Studie I z 1953 roku było pierwszym utworem muzycznym skomponowanym z dźwięków fal sinusoidalnych, a Studie II (1954) było pierwszym dziełem muzyki elektronicznej, które zostało zanotowane i opublikowane. W latach 1954-1956 na Uniwersytecie w Bonn Stockhausen studiował fonetykę, akustykę i teorię informacji. Od 1953 roku wykładał na letnich kursach nowej muzyki w Darmstadt, gdzie w 1957 roku rozpoczął nauczanie kompozycji, a w 1963 roku założył podobny cykl warsztatów w Kolonii. Stockhausen wykładał i koncertował w Europie i Ameryce Północnej. Od 1971 do 1977 był profesorem kompozycji w Państwowej Akademii Muzycznej w Kolonii.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

<poprzedni

następny>