MUSICA ELECTRONICA

Bruno Maderna (1920-1973) był włoskim kompozytorem muzyki awangardowej i elektronicznej oraz wybitnym dyrygentem.

Maderna studiował u znanych nauczycieli, w tym włoskiego kompozytora Gian Francesco Malipiero i niemieckiego dyrygenta Hermanna Scherchena. W 1941 r. uzyskał dyplom z kompozycji w Rzymie w Conservatorio di Musica Santa Cecilia. Rozszerzył swoją muzyczną działalność po II wojnie światowej, stając się znany dzięki współpracy z Internationale Ferienkurse für Neue Musik (Międzynarodowe Wakacyjne Kursy Nowej Muzyki) w Darmstadt, centrum awangardowego nauczania muzyki i kompozycji. Wraz ze swoim przyjacielem, kompozytorem Luciano Berio, Maderna założył Studio di Fonologia Musicale w mediolańskim radiu w 1955 roku; studio stało się ważnym laboratorium muzyki elektronicznej w Europie. Wraz z Berio założył też przegląd poświęcony muzyce elektronicznej i awangardowej Incontri Musicali. Maderna później wykładał kompozycję między innymi w Mediolanie i w Dartington Summer School of Music w Devon w Anglii.

Muzyka Maderny ukazuje go jako ekspresyjnego lirycznego kompozytora, a także eksperymentatora. Stylistyczne środki Maderny, oryginalne i często odmienne od rozwiązań mu współczesnych, obejmują specyficzne użycie deterministycznych technik prekompozycyjnych, własną interpretację koncepcji „dzieła otwartego” i wątki melodyczne, które pozostają dostrzegalne nawet w najbardziej złożonych fakturach.

Jego Serenata (1954) to barwne dzieło orkiestrowe, godne uwagi ze względu na subtelne brzmienia i polirytmię. Notturno na taśmę (1956) i Sintaxis na cztery różne, nieokreślone elektroniczne brzmienia (barwy tonów) świadczą o jego zainteresowaniu nowymi brzmieniami. Jego Koncert na obój (1962) odsłania bardziej konwencjonalny punkt widzenia, choć nawet w tym przypadku posługiwał się operacjami aleatorycznymi na małą skalę.

Maderna wiele dyrygował i nagrywał, w tym wieloma współczesnymi dziełami.

 

 

 

 

 

 

<poprzedni

następny>